| |
Hoog verhewe in sy ruime hemelsbaan
Rus die aanster teen die swart fluweel
Stadig begin hy deur verligte velde gaan
Om te wink na 'n wêreld wat die wonde heel.
In die korte ure van die lange nag
Bly staan hy as teken van die tyd.
So stil en rustig, immer maar op wag.
Oor die pols van die hemel, vêr en wyd.
So bly daar in my verdriet net een as lig
Wat my lei deur donker paaie heen;
Om af te stuur op gans 'n beter oord.
Immer is die liefde besig my op te rig,
Al sou ek ook in diepe swye ween
Sonder 'n traan of een enkele woord.
|
|
