| |
In die ritsel van die blare in die wind,
Hoor ek die stem van dae lank verby.
Soos van 'n moeder na haar kind
Met haar tere troos die hart verbly.
Die stem dring deur die stilte van die nag.
Na die siele wat in eensaamheid moet lewe
En die siele op die môrester moet wag.
Waar die riete in die najaarsbries staan bewe.
Laat die dag dan kom met al sy skoonheid.
Van lentekleure in die bossies en die bome
Met sonskyn blinkend op die sagte lower.
Dan smag ek na die velde, vêr en wyd,
Na die helder aande by die donker strome.
Waar die skalkse maanlig alles saggies tower.
|
|
