| |
Deur die stilte van die gure aand.
Ruis die eentonige lied van die wind
In die klanke altyd roepend, klaend,
Soos die eensame siel wat nie rus kan vind.
Veraf klink die heilige simfonie van die nag.
Sugtend deur die see van groene lower.
Eindloos in sy veraf klag.
Wat alle rede tot gewyde eerbied tower.
In die ruising vind my siel sy weerklank.
Teen die verre kalmte van bepeinsing.
Wat my aanspoor tot 'n groter strewe.
Staar ek blindelings na die sware wolkebank.
Of sien ek die lig se laaste deining
Sien ek die wese van 'n beter lewe.
|
|
